kinderorkets-peter-prommel-110916-voor-website

Een trommel uit Vreeland gaat de hele wereld over!

Peter Prommel verrast op eerste ‘Sterrenzondagmiddag’ in het dorpshuis.

Op een mooie zondagmiddag op 11 september neemt Peter Prommel, slagwerker van het Nederlands Blazers Ensemble, al trommelend zijn piepjonge en wat oudere publiek mee in een wervelende ontdekkingstocht die om ritme draait.

Trommelen begon in Vreeland, stelt Peter, terwijl zijn batons het ritme slaan dat de Vreelandse Maurice bij Cor – ja zo heette hij echt – zo’n 750 jaar geleden voor het eerst sloeg. En dit Stichtse getrommel bleek inspiratie voor de Franse Maurice Becourt, trommelaar in het leger van Napoleon, die het weer net iets anders op papier zette. Trommelen is trouwens het teken dat de oorlog voorbij is vertelt Peter: ‘Dan is er dus vrede, daarom: Vree-land!’

De tocht gaat via Engeland, en nadat Peter zich even op het podium verkleed, via Schotland in een quilt, naar de V.S. Niet zonder stil te staan bij New York 911.
‘Kennen jullie Jan en Kees?’ vraagt Peter dan. ‘Nou, zie je.. die Jan en Kees zijn vanuit Nederland naar de V.S. geëmigreerd. En als ze daar zijn en samen muziek spelen… die JanKees, dan klinkt dat als…Yankees Doodle! Hoor maar…

Met zijn kleine trommel brengt Peter daarna iedereen naar Zwitserland, ja hoor per trein! En wie nu goed luistert herkent het moment van instappen, van vertrek, en terwijl de trein voortraast, zelfs de wissels. Opeens kom je door een tunnel – oeps, niet schrikken – en dan klinkt een tegenligger. De trommel zwelt aan… “Wat komt die trein hard voorbij zeg, zeker een ICE!” Na een viaduct remt de trommeltrein af. Ah! Daar is het station al. Het geluid van de trommel verstomt: ‘Uitstappen allemaal!

Navragend of de kinderen in de zaal nog een ander land kennen – ja, Spanje! – heeft Peter zich alweer verkleed. Met een Spaanse hoed op zet hij, de kleine trommel recht-voor-zich-hangend, een koket tikkende slag in, al snel te herkennen als het opzwepende dansritme van de Bolero van componist Ravel. De zaal in extase: hier toont de slagwerker zich de meester die hij natuurlijk is!

Onvermoeibaar neemt hij het publiek weer mee terug naar Maurice by Cor uit Vreeland. Peter: “Die had namelijk een broer die zeeman was en die ging naar Japan… Hij had aan boord een beetje teveel gedronken… Maar de Japanners wisten niet dat hij dronken was en zij gingen de zeeman nadoen. Stoer zijn die stampende waggelende Japanners – KOBO HO! klinkt het…hele grote trommels!

Waarom we trommelen? vraagt Peter dan. ‘Waar lijkt het geluid op? Op ons hart… Luister maar’. De kinderen doen helemaal mee – op de ritmes van vrolijke muziek – duim omhoog – en verdrietige muziek – duim naar beneden – die Peter hun laat horen. ‘Ritme lijkt op paarden, op fabrieken die vaten maken… Je hoort het op de radio of de klokkentoren…’

Op het podium staan ook 3 metronomen. Peter laat er eentje tikken en vraagt de kinderen in de zaal: ‘Is dat gelijk?’ De handjes gaan omhoog. ‘Is dat in de maat?’ De kinderen weten het wel hoor. Zelfs als er 3 metronomen tegelijk tikken…En Peter benadrukt: ‘Dat is ook leuk, je leert dus luisteren door te luisteren!’

Dieren zijn ook inspiratie… Als Peter wat muziekinstrumenten uitprobeert, een pluizige grote baton, een zogenaamde superbowl, over een tafel laat bewegen, en daarmee een duet laat aangaan met een oehoe… zegt hij: ‘Dit geluid hebben we zo nodig in ons orkest. Als je een geluid nog nooit gehoord hebt, kun je het ook niet herkennen’.

Het orkest van kinderen maakt zich klaar voor het afsluitende fietsbellenconcert! Na een prachtige voorstelling van hele harde en hele zachte fietsbellen, trommels en oehoe’s, eindigt de middag, in de kinderfanfare rondom het Vreelandse Dorpshuis… met Peter voorop in jacquet!

Wat een heerlijke middag gaf Peter Prommel, die werd bijgestaan door zijn dochter Katinka, het publiek! Nu het stil is hopen zij dat hij nóg een keertje komt trommelen…Luister maar goed of je hem al hoort!